Ik bel je nog. Echt waar!

    Project 01
    Door Project 01

     

    Ik bel je nog.

     

    Je kent dat wel; je hebt iemand aan de lijn en het komt eigenlijk niet uit. Die zegt dan bijvoorbeeld:

    “ik wil hier graag verder over praten. Ik bel je morgen voor een afspraak”. Of “ik heb mijn agenda niet bij de hand. Ik ben onderweg. Straks even bellen?” of “kan ik je zo terugbellen, want ik rijd net een fietser aan”.

    Kortom, we bellen. Beloven we.

     

    Echt niet!

    We wachten tevergeefs op dat terugbel telefoontje. En morgen en overmorgen nog steeds. Je begint redenen te bedenken waarom je niet wordt teruggebeld. Als je niet oppast, leg je de ‘schuld’ ook nog eens bij jezelf neer. Dat de ander je niet wil spreken omdat hij jou een lastig figuur vindt of dat je niets te melden hebt wat de moeite waard is.

     

    Wat nu? Je hebt de ander niet zomaar gebeld, je wilt hem/haar echt spreken. Als je zelf gaat bellen, lijkt dat dan ongeduldig of opdringerig? Hoe pak je het aan als je de ander dan aan de lijn krijgt? Zeg je dan, “jij zou bellen, maar dat heb je niet gedaan”! Liever niet, want dan gebruik je een echte ‘komma-sukkel-zin’ (hoewel er een punt achter de zin staat, komt het woord “sukkel” luid en duidelijk door). Niet echt een goede start van een gesprek.

    Beter is het om dan net te doen alsof je neus bloed: “we hadden afgesproken dat we elkaar nog even zouden bellen”. Dat werkt goed voor mij. Ik wacht niet meer af of de persoon mij inderdaad gaat terugbellen, binnen 2 dagen pak ik zelf de telefoon. Wat leidt tot veel meer afspraken dan gewoon zitten wachten op dat beloofde telefoontje.

    Wat ik de laatste jaren steeds vaker bemerk , is dat de bereikbaarheid van mensen enorm afneemt. We zijn druk, druk, druk. Stellen de eigen agenda en eigen prioriteiten centraal en de rest moet zich daar maar op aanpassen. Nummerherkenning is in dit kader een geweldige uitvinding; steeds vaker laten we onze voicemail het gesprek aannemen. Wonderlijk is dan weer wel dat de ‘uitnodiging’ om in te spreken gevolgd wordt door de belofte dat “ik zo spoedig mogelijk terug bel”. Echt niet!

     

    Waar is de tijd gebleven …?

    Dat we deden wat we zeiden dat we zouden doen? De Amerikanen zeggen dat zo lekker concreet “put your heart where your mouth is”. In het Nederlands kennen wij het gezegde “belofte maakt schuld”. Inmiddels een betekenisloos gezegde. Ook zo’n mooie: Afspraak = Afspraak”. En “u kunt op ons rekenen”.

    In menig bedrijfsprofiel staat dat je op dat bedrijf kunt rekenen, voor goede producten, duidelijke oplossingen, goede bereikbaarheid en overal geldt Afspraak = Afspraak. Maken ze dat waar? De meeste niet, sommige gelukkig wel.

    Hoe zou ik je in één zin het belang van afspraken nakomen duidelijk kunnen maken?

     

    Je belt 112. Zij zeggen “Ik bel u morgen terug”.

     

     

    Lees in de tekst mailen, SMS-en, pingen of whatsapp-en i.p.v. bellen.

    Het verhaal blijft hetzelfde.

    Project 01

    Project 01

    Bedrijfsadvies en marketingadvies, bedrijven uitdagen te kiezen voor extreme klantfocus
    Volledige omschrijving

    Ik werk voor bedrijven die inzien dat onderscheidend vermogen noodzakelijk is. Gelijkvormigheid leidt slechts tot prijserosie en verlies van klantenbinding.
    Bedrijven en instellingen laten zich...